Misterioso

ad misteriosoΣυνήθως το νουάρ γράφεται σε μουσικό φόντο τζαζ. Από τον Μανσέτ μέχρι τον Ελλρόι, όλα τα μεγάλα έργα του μαύρου μυθιστορήματος εξελίσσονται υπό τον ήχο ενός σαξόφωνου. Στην περίπτωσή μας η τζαζ όχι μόνο αποτελεί το μουσικό μοτίβο αλλά δίνει και τον τίτλο. Στο έργο του Άρνε Νταλ, Misterioso, το θρυλικό κομμάτι του Τ. Μονκ είναι το αγαπημένο άκουσμα ενός δολοφόνου που μεθοδικά ξεπαστρεύει έναν έναν τους μεγαλοεπιχειρηματίες της Σουηδίας. Κι επειδή το να καθαρίζεις τους επιφανείς εκπροσώπους της άρχουσας τάξης δεν επιτρέπεται, ο Αρχηγός της Αστυνομίας συστήνει την επίλεκτη Ομάδα Άλφα.

Αν και ετερόκλητο σύνολο, η ομάδα καλείται να συλλάβει τον «Δολοφόνο των Ισχυρών», που τρυπώνει στα σαλόνια τους χωρίς να αφήνει ίχνη, ακούει τζαζ παραμονεύοντας στο σκοτάδι και σκοτώνει πάντα με δύο πυροβολισμούς στο κεφάλι. Οι έρευνες οδηγούν σε διαφορετικούς δρόμους, από τις τράπεζες και την ιστιοπλοΐα ως τη ρώσικη μαφία και έναν θρυλικό αυτοσχεδιασμό του μεγάλου τζαζίστα.

Ο Arne Dahl είναι ξεχωριστή περίπτωση στην πανσπερμία του αστυνομικού μυθιστορήματος της Σκανδιναβίας. Εξαιρετική γραφή, καμιά ευκολία, χειρουργική ανατομία της Σουηδικής κοινωνίας. Το νουάρ είναι εδώ, με απόλυτο τρόπο, ακόμα κι αν η πλοκή είναι μια αστυνομική ιστορία. Σημασία όμως έχει πώς την γράφεις…

Last modified onTuesday, 24 December 2013 17:50
Login to post comments